Գյուլնարա Կարապետյան. Նամակ «Ավրորայի» հերոսին

Ամեն աշուն,  երբ տեսնում  եմ, թե ինչպես է Արգիճին իր վարար ալեխառնությամբ անփութորեն տանում ժայռի բարձունքից  թափվող մասրենու դեղնակարմիր տերևները, հասակնում եմ, որ մարդն էլ մասրենու  նման է, ծնվում է ապրելու, արարելու համար, սակայն օրերից մի օր բացվում է չարի  պիղծ երախը և մեծ ուժգնությամբ կուլ տալիս  նրան:

Մարդիկ էլ կան, որ ժայռի նման են, անկոտրում  կանգնում են  անդունդի  եզրին  և երբեք իրենց անհաս  բարձունքից ներքև չեն գահավիժում:

Մի այդպիսի բարձունքում է գտնվում նաև Ձեր մարդկային տեսակը, հարգելի՛ Սայիդա   Ղուլամ   Ֆաթիմա, մի բարձունքում, որի  անծայր բարձունքից  երբեք սերը, նվիրվածությունը, արդարությունն  ու լուսավորությունը չեն գահավիժի ներքև:

Դուք ցավ եք տեսել, սակայն  Ձեր ցավը  Ձեզ ծնկի չի բերել, այլ ծնունդ է տվել ՎԵՀ ՈՒ ՎՍԵՄԻՆ,  ԱՐԴԱՐՈՒԹՅԱՆԸ,  չնայած  այն  այժմ  փոքր-ինչ հիվանդ է, ինչպես այն  փիսիկը, որ այսօր առավոտ իր լազուր աչքերը հառել էր մեր  տան  դռանը  և թեթև  մլավոցով սպասում էր, որ ինչ-որ մեկն  արթնանա և իրեն  կերակրի: Հատկանշական է, որ Դուք  ազատության ու արդարության  ձգտել եք հասնել մտքի լուսավորության՝  կրթության միջոցով, որը  մարդուն կայունանալու և  իր  գալիքն  ամուր հիմքերի վրա  կառուցելու  հնարավորություն է տալիս:

Ա՜խ, էլի պապիկիս հիշեցի, այն մարդուն, ով  կրթության մեծ  ջատագովներից էր, ինչպես և Դուք եք: Նա էլ  շատ  տանջանք ու ցավ էր տեսել, սակայն կյանքի  գլխավոր բանաձևը  «ՄԱՐԴ  ՄՆԱԼ»-ն է միշտ եղել:

Նույնիսկ մահվան մահճում, երբ վերջին հրաժեշտն էի տալիս նրան, գիտե՞ք, թե  ինձ   ինչ ասաց. «Օրվադ հացին կարոտ կլինես, բայց ուսումդ կիսատ չթողնես: Կյանքիդ ընկեր խելամիտ ու գրագետ մարդու կընտրես. ինձ տես ու խղճա, 40 տարի  ի՞նչ  եմ տեսել...»:  Վերջին խոսքերն  ուղղված էին խեղճ տատիս, ում  ժամանակին  կողքի  գյուղից հարս էր բերել:

Տարիներ են անցել,  սակայն  նոր  եմ  հասկանում,  որ նա  զգում  էր վերահաս  վտանգը  ու  երբ  կշեռքի նժարին  դրվեց  ուսմանս  հարցը, քչերը աջակից  կանգնեցին:  Բայց ես  հաղթահարել եմ  ու հաղթահարում եմ,  Ձեր  կերպարն էլ  ինձ ավելի  ոգեշնչեց, և ես  հասկացա,  որ  մեզնից յուրաքանչյուրը լույսի մի կայծ է,  որ  մենք էլ մեր  թեթև ճառագումով անգամ  կարող ենք  լուսավորություն  և  անառիկ ապագայի   ծիլեր  գցել անգամ կյանքի  ամենախոր ու մութ  անկյուններում  գտնվող  գոնե մի  Էակի կյանքում:

Չէ՞ որ, ով  ապրելու կամք ունի ,մաքառելու  ձիրք  ունի , կյանքի  հանդեպ հավատ ունի, նա  նաև  հաղթության  ուժ ունի:

Ցրտաշունչ Մադինայից ամենաջերմ ողջույններս  Ձե՛զ, Հարգելի՛  Ս. Ղ. Ֆաթիմա...

Սիրով՝ Գյուլնարա  Կարապետյանից....