وقتی طنز هم سکوت می‌کند؛ نشانه‌ای نادر از یک زخم جمعی

در جامعه‌شناسی احساسات، طنز زمانی شکل می‌گیرد که ذهن هنوز توان «فاصله‌گذاری» با فاجعه را داشته باشد. شوخی یعنی هنوز می‌توانی از بیرون به درد نگاه کنی. *اما وقتی ضربه آن‌قدر عمیق است که فاصله از بین می‌رود، طنز فرو می‌ریزد. در ۱۴۰۴، فاجعه نه یک خبر، بلکه یک تجربه زیسته جمعی بود؛ چیزی که به‌قدری نزدیک، عریان و سنگین بود که هر تلاش برای شوخی، شبیه خیانت به رنج تلقی می‌شد.*