Υπάρχει

Πολύ συγχύστηκαν διάφορες εγχώριες συνειδήσεις που ο Ρούμπιο μίλησε για «ακροαριστερή τρομοκρατία» στη χώρα μας.

Λες και χρειάζεται να είσαι υπουργός του Τραμπ για να διακρίνεις τους  ακροαριστερούς τρομοκράτες.

Λες και την κυρία στη Θεσσαλονίκη την έκαψαν κάποιοι περαστικοί περιπατητές.

Λες και στη MARFIN η φωτιά μπήκε από πεταμένο αποτσίγαρο.

Λες κι οι ίδιοι που κατηγορούν τις Αρχές για «εργαλειοποίηση»(!) της τρομοκρατίας δεν είναι συνομιλητές του Κουφοντίνα, υποστηρικτές του Γιωτόπουλου και πρόθυμοι υπερασπιστές κάθε «αντιεξουσιαστή».

Αν δεν κάνω λάθος, η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική δημοκρατία του κόσμου, όπου μόλις οι Αρχές μπαγλαρώσουν κάποιον ύποπτο, εμφανίζεται ένας ουρανόπεμπτος από κάποιο σύστημα συνήγορος να βεβαιώνει ότι δεν υπάρχει τίποτα εναντίον του. Κι ότι φταίει η αστυνομία που έβαλε στο μάτι τέτοιο παιδί διαμάντι.

Ευτυχώς, όμως, η εφαρμογή του νόμου δεν είναι υπόθεση συνηγόρων. Αν ήταν, τότε δεν θα είχε καταδικαστεί ποτέ κανένας.

Ετσι, δεν λέει ψέματα ο Ρούμπιο. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, έχουμε πρόβλημα ακροαριστερής τρομοκρατίας και φυσικά όχι «εργαλειοποίησης» ή άλλες σαχλαμάρες.

Και κάθε πρόβλημα για να αντιμετωπιστεί, πρέπει πρώτα να αναγνωριστεί.

Δυστυχώς, όμως, μια μερίδα της ελληνικής κοινωνίας (και του Τύπου) δεν θέλει να το αναγνωρίσει. Προτιμά να πιστεύει ότι η «αδικία» και οι «ανισότητες» παράγουν σχεδόν εκ φύσεως την άμετρη  διαμαρτυρία.

Ή που απλώς βολεύεται με την ανοχή στο έγκλημα, αρκεί να δολοφονούνται οι «άλλοι».

Παραμύθια. Διότι ακόμη κι αν ο Τραμπ λέει διάφορες μπαρούφες, δεν είναι λόγος να παραβλέπουμε ότι υπάρχει ακροαριστερή τρομοκρατία κι ότι προέχει η αντιμετώπισή της.

Η προεδρία Ρένας Δούρου στον ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε με το ερώτημα στην κυβέρνηση γιατί δεν απαντάει στον Ρούμπιο.

Δηλαδή, τι να του πει; Οτι δεν κάηκε καμία γυναίκα στη Θεσσαλονίκη ή ότι την έκαψαν περαστικοί περιπατητές;

Το ζήτημα όμως είναι απλό. Αν θέλει η πρόεδρος να κάνει καμία χρήσιμη δουλειά, θα μπορούσε αντί να ασχολείται με τον Ρούμπιο, να αναρωτηθεί τι κάνουν οι αρμόδιοι στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσουν και να εξαρθρώσουν την ακροαριστερή τρομοκρατία.

Εκτός αν δεν πιστεύει ότι υπάρχει στη χώρα μας κάτι τέτοιο.

Δεν το αποκλείω. Τόσα χρόνια έχω ακούσει τέρατα από μια Αριστερά που αρνείται να αναγνωρίσει ότι η πολιτική βία και το έγκλημα αποτελούν σοβαρό πρόβλημα.

Οπως άλλωστε έχει πει κι ένας προκάτοχος της προέδρου «και τι κακό έχουν οι μολότοφ; Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι. Εκεί όπου τις ρίχνουν ή εκεί όπου πέφτουν;».