Πώς είναι να ζεις σε ένα πλωτό σπίτι στα ποτάμια του Λονδίνου; Μια Ελληνίδα εξηγεί γιατί κάθε μέρα, είναι ρομαντική

Μια μέρα στην Αθήνα,  μια πόλη που δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια για ανάσες κοντά στη φύση, βλέπεις ξαφνικά ένα story που σε γεμίζει ηρεμία. Μια φωτιά σε σόμπα, ψιλόβροχο να πέφτει στο παράθυρο, ένας χώρος που θα μπορούσε να είναι ένα όμορφο τροχόσπιτο, θα μπορούσε να είναι και το δωμάτιο ενός μικρού εξοχικού σπιτιού. Mέχρι που τελικά μαθαίνεις ότι είναι ένα πλωτό σπίτι, κάπου σε ένα ποτάμι της Αγγλίας όπου μένει η Μάγια Σφακιανάκη, μια νεαρή Ελληνίδα μουσικός και filmaker που βρέθηκε στη βρετανική πρωτεύουσα μετά τις σπουδές της στο Καντέρμπουρι του Κεντ.

Το να αποκτήσει κανείς σπίτι σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αλλά ιδιαίτερα στο Λονδίνο, είναι σχεδόν αδύνατον, λέει. «Οι τιμές των ακινήτων έχουν εκτοξευθεί. Έτσι η νέα γενιά αναγκάζεται συνεχώς να ξεριζώνεται και να βρίσκει νέες κατοικίες, νέες πατρίδες, νέους τρόπους για να ζήσει» αναφέρει κι εξηγεί στα tanea.gr πώς είναι να ζεις σε ένα ξεχωριστό μέρος  όπου «κάθε μέρα είναι κάπως ρομαντική».

Πώς βρέθηκες να ζεις στο Λονδίνο και μάλιστα σε ένα πλωτό σπίτι; 

Στο Λονδίνο μετακόμισα μετά τις πτυχιακές σπουδές μου πάνω στο σινεμά, στο Καντέρμπουρι του Κεντ. Πάντα μου άρεσαν οι μεγάλες πόλεις. Μεγάλωσα στην Αθήνα μέχρι τα 17 μου και το Καντέρμπουρι μου φάνηκε τόσο μικρό. Τα τρία χρόνια που έζησα εκεί ήταν, θα έλεγα, αρκετά θλιβερά και δύσκολα.

Το Λονδίνο μου ταιριάζει. Οι ρυθμοί του και οι αποχρώσεις του με εξιτάρουν. Υπάρχει εδώ ζωή, πολλές και διαφορετικές ζωές δηλαδή, κουλτούρες και χρώματα.

Το πλοίο μου βρίσκεται στο ποτάμι που ονομάζεται Lea. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο Clapton, στο ανατολικό Λονδίνο, αλλά κάθε δύο εβδομάδες αλλάζω σημείο και πλέω αλλού, καθώς αυτό απαιτεί η νομοθεσία που ισχύει για εμάς τους πλοιοκτήτες εδώ. Πρέπει να είμαστε συνεχώς σε κίνηση και να διανύουμε συγκεκριμένες διαδρομές στα κανάλια και τα ποτάμια του Λονδίνου.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου πάνω στο πλωτό σπίτι και ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση αυτής της ζωής; 

Το πλωτό μου σπίτι, με το οποίο ταξιδεύω στα κανάλια και τα ποτάμια της Αγγλίας, με γνωρίζει συνεχώς σε νέες γειτονιές και διαφορετικούς ανθρώπους. Μαθαίνω τα καινούργια καφέ, τα πάρκα αλλά και τα πλυντήρια κάθε γειτονιάς που επισκέπτομαι, τα κρυφά της σημεία, τους ανθρώπους της.

Είναι μια πολύ κοινωνική ζωή και υπάρχει μεταξύ μας αλληλεγγύη, καθώς όσοι έχουμε πλωτά σπίτια φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, όντας κάπως εκτεθειμένοι μέσα σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Μας ενώνουν οι μικρές δυσκολίες της καθημερινότητας: η τουαλέτα μας και πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε με τα απόβλητά μας, το νερό που δεν είναι ποτέ άφθονο, το κρύο του χειμώνα που μας βρίσκει να φροντίζουμε να μην μείνουμε χωρίς αρκετά ξύλα, αλλά και οι μικροδουλειές που όλο και εμφανίζονται, μια από εδώ και μια από εκεί.

Δεν υπάρχει μια μεγάλη πρόκληση, μάλλον πολλές μικρές. Όμως αυτές φέρνουν και μεγάλες ανταμοιβές. Λόγω του πλοίου μου έχω γνωρίσει πολλούς καινούργιους ανθρώπους, έχω κάνει φίλους και εκεί γνώρισα και τον αγαπημένο μου, μέσα από αυτό το δίκτυο των ελαφρώς πειραγμένων και εναλλακτικών πλοιοκτητών.

Τι σου έχει μάθει η ζωή στο ποτάμι και το εξωτερικό γενικότερα για την έννοια του σπιτιού και της ρίζας;

Μεγάλη κουβέντα. Ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεχάσω την Ελλάδα, ούτε να σταματήσω να τη θεωρώ σπίτι μου. Ίσως γιατί είναι και μια μαγική χώρα, όχι μόνο για εμάς που είμαστε από εκεί αλλά για όλο τον κόσμο.

Μετά από 12 χρόνια στο εξωτερικό βέβαια, έχω χτίσει εδώ μια ζωή, γεμάτη εμπειρίες, εικόνες και πρόσωπα. Μια ζωή που πολύ δύσκολα την αφήνεις πίσω. Από τη στιγμή που αγόρασα το πλοίο και μετακόμισα εκεί μόνη μου, νιώθω πως απέκτησα ένα σπίτι μέσα σε μια τόσο μεγάλη και περίπλοκη πόλη. Έτσι βλέπω πλέον και ένα πιο σταθερό μέλλον εδώ, ένα μέλλον στο οποίο μπορώ να αντεπεξέλθω.

Το να αποκτήσει κανείς σπίτι σήμερα, σε όλη την Ευρώπη αλλά ιδιαίτερα στο Λονδίνο, είναι σχεδόν αδύνατον. Οι τιμές των ακινήτων έχουν εκτοξευθεί. Έτσι η νέα γενιά αναγκάζεται συνεχώς να ξεριζώνεται και να βρίσκει νέες κατοικίες, νέες πατρίδες, νέους τρόπους για να ζήσει.

Υπάρχει κάποια στιγμή ή εικόνα από τη ζωή στο πλωτό σου σπίτι που θα μπορούσε να γίνει σκηνή σε ταινία σου ή κάποια μουσική σου; 

Κάθε μέρα στο πλοίο είναι κάπως ρομαντική. Ο ήχος της βροχής που το πλαισιώνει, οι κύκνοι που κυκλοφορούν αμέριμνοι και καμιά φορά χτυπούν το πλοίο με τα ράμφη τους, η αυγή όταν γυρνάω μετά από μια βραδινή έξοδο και ακούγονται τα πουλιά.

Είσαι τόσο κοντά στη φύση. Είναι εντυπωσιακό το πώς μπορείς να βρίσκεσαι τόσο κοντά στη φύση μέσα σε μια τόσο τεράστια πόλη. Σίγουρα η ζωή στο ποταμόπλοιο μού δίνει έμπνευση, όπως και οι άνθρωποι που γνωρίζω εδώ και οι εμπειρίες που ζω καθημερινά.

Ποιες διαφορές βλέπεις ανάμεσα στην καλλιτεχνική σκηνή της Ελλάδας και του Λονδίνου;

Το ταβάνι που μπορείς να φτάσεις καλλιτεχνικά και επαγγελματικά σε αυτή τη μεγαλούπολη δεν συγκρίνεται με την Ελλάδα. Οι ρυθμοί εδώ είναι τρομεροί, όπως και ο ανταγωνισμός, αν και δεν θέλω να το βλέπω μόνο έτσι. Κάθε καλλιτέχνης που θαυμάζω δεν σημαίνει ότι θέλω να τον φτάσω ακριβώς, αλλά μου δίνει έμπνευση για το τι μπορώ και εγώ να καταφέρω.

Παραδείγματος χάριν, φέτος έπαιξα μουσική σε ιστορικά venues της πόλης, όπως το Moth Club και το Windmill, ανάμεσα σε άλλα. Grassroots venues στα οποία έχουν παίξει καλλιτέχνες όπως η Lady Gaga, ο Dave Grohl, η μπάντα Black Country, New Road, αλλά και οι Hot Chip στην αρχή της καριέρας τους.

Επίσης φέτος σκηνοθέτησα το trailer του London Short Film Festival, όπου πέρυσι προβλήθηκε και η ταινία μου How Many Lovers Can You Fit Inside a House. Το φεστιβάλ έχει φιλοξενήσει δουλειές καλλιτεχνών όπως η Andrea Arnold, ο Ben Wheatley και ο Peter Strickland.

Στο Λονδίνο βρίσκεσαι συνεχώς κοντά σε τέτοιους καλλιτέχνες· κυκλοφορούν δίπλα σου και μια τυχαία στιγμή μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός δημιουργού. Βέβαια, πρέπει να δουλέψεις πολύ — αυτό δεν διαφέρει από την Ελλάδα. Ίσως πρέπει να δουλέψεις ακόμα περισσότερο, καθώς υπάρχουν πολλοί ακόμα που θέλουν να πετύχουν.

Όπως και να έχει, αγαπώ τη δημιουργία. Και καθώς στο μέλλον σκέφτομαι να γυρίσω στη χώρα μου, είμαι σίγουρη πως και εκεί θα βρεθούν ευκαιρίες, και αν όχι, θα τις δημιουργήσω εγώ.

Ποια είναι τα βασικά θέματα που σε απασχολούν στο καλλιτεχνικό  έργο σου και γιατί;

Για τον έρωτα μιλάω φυσικά. Στο πρώτο μου άλμπουμ Honestly Stuffed μιλάω για τον έρωτα που χάθηκε και με ράγισε· η μουσική είναι μελαγχολική και γεμάτη συναίσθημα. Στο καινούργιο μου άλμπουμ, που γράφω τώρα, μιλάω και πάλι για τον έρωτα, αλλά περισσότερο για το πάθος, για τον έρωτα που ζω αυτή τη στιγμή. Η μουσική έτσι αποκτά έναν punk και sexy χαρακτήρα, με δυναμική που σε ξεσηκώνει και σε ταρακουνά.

Στην ταινία μου How Many Lovers Can You Fit Inside a House μιλάω για τις σχέσεις. Το βασικό ερώτημα είναι αν η πολυγαμία, το polyamory ή η non-monogamy, που πλέον είναι αρκετά διαδεδομένα και, βασικά, στη μόδα εδώ στο Λονδίνο, μπορεί να λειτουργήσει.

Έχουν γράψει για εσένα ότι είσαι μια ενέργεια που δύσκολα χωράει σε καλούπια. Είναι έτσι;

Πολύ ωραίο αυτό, ποιός το έγραψε; Τον ευχαριστώ! Γενικά δεν μου αρέσουν τα καλούπια και οι κατηγοριοποιήσεις. Δεν θέλω να κάνω ένα μόνο πράγμα στη ζωή μου, και δεν θέλω αυτό να με χαρακτηρίζει.

Αυτή τη στιγμή διοργανώνω συναυλίες, workshops, talks και διάφορα καλλιτεχνικά events για ένα μεγάλο private members club για καλλιτέχνες στο Λονδίνο. Επίσης είμαι programmer σε φεστιβάλ μικρού μήκους στην Ελλάδα, την Ιταλία, το Λονδίνο αλλά και την Ολλανδία. Συνεργάζομαι με grassroots venues και κοινότητες, και διοργανώνω προβολές και events όπου τα κέρδη πηγαίνουν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Παράλληλα φτιάχνω και παίζω μουσική, παίζω βινύλια σε μαγαζιά της πόλης και, που και που, κάνω και ταινίες.

Η τέχνη με συναρπάζει και μου δίνει ενέργεια. Μπορώ όμως να πω πως το να ζεις με τόσα πολλά ερεθίσματα και καλλιτεχνικά projects,  και πόσο μάλλον σε ένα πλοίο που πρέπει να φροντίζεις, σημαίνει να ξεχάσεις τις Κυριακές και τις αργίες, να ξεχάσεις την ξεγνοιασιά. Δουλεύω – πολύ.

Πώς φαντάζεσαι την πορεία σου τα επόμενα χρόνια;

Πραγματικά δεν ξέρω τι να απαντήσω. Είμαι πολύ ευτυχισμένη στο τώρα. Βρίσκομαι ακριβώς εκεί που θέλω και εκεί που ήθελα να είμαι. Η ζωή μου έχει γίνει το όνειρο που είχα γι’ αυτήν. Πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να πω κάτι τέτοιο!

Έτσι, δεν θέλω να το χαλάσω με περισσότερα όνειρα ή φιλοδοξίες. Προσπαθώ να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό σε ό,τι κάνω τώρα, και αυτό με οδηγεί σε ένα μέλλον που μου ταιριάζει. Σίγουρα θα ήθελα να συνεργαστώ με περισσότερους καλλιτέχνες και να ταξιδέψω με την τέχνη μου. Αλλά θα ήθελα, κάποια στιγμή, και να ξεκουραστώ.