Ρόλος

Εξακολουθεί να έχει «ψωμί» η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που δίκασε την υπόθεση των υποκλοπών και «μοίρασε» από 126 χρόνια φυλάκιση στους τέσσερις παρακρατικούς συμμορίτες της εταιρείας που χειριζόταν το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator. Ολοι έχουν σταθεί στην αποστολή των πρακτικών της δίκης στον αρμόδιο εισαγγελέα, προκειμένου να διερευνήσει αν από τα όσα κατατέθηκαν στη δίκη, και τα όσα παρουσιάστηκαν ως στοιχεία στο δικαστήριο, στοιχειοθετούνται κακουργήματα, όπως κατασκοπεία, σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, και τα ρέστα. Εγώ, λέω να ασχοληθώ με εκείνη την πτυχή της υπόθεσης, η οποία αφορά την αποκάλυψη του πρώην διαχειριστή της εταιρείας των συμμοριτών, Τρίμπαλη, ότι πριν εμφανιστεί ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής για τις υποκλοπές, είχε υποστεί «φροντιστήριο», καθώς του είχαν διαβιβαστεί οι ερωτήσεις που θα του υπέβαλλαν βουλευτές της ΝουΔου, και μαζί και οι απαντήσεις που έπρεπε να δώσει στις στημένες ερωτήσεις. Το θέμα δεν είναι απλό, καθόλου μάλιστα. Οι Εξεταστικές Επιτροπές έχουν ένα συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας. Τα κόμματα, έχουν έναν καθοδηγητή, ο οποίος είναι κάτι σαν το «δεκάρι» στο ποδόσφαιρο. Μοιράζει την μπάλα ώστε οι υπόλοιποι να κάνουν παιχνίδι. Πρόκειται για τον συντονιστή της ομάδας.

Ποιος είχε λοιπόν στην Εξεταστική Επιτροπή για τις υποκλοπές αυτόν τον ρόλο; Ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης, νυν υφυπουργός Ανάπτυξης, και βουλευτής Ημαθίας.

Μπορείς να πεις ότι τα πήγε τόσο καλά στον ρόλο που είχε αναλάβει, ώστε επιβραβεύθηκε και με μια θέση υφυπουργού. Δεν το λες και λίγο, ε;

Σιωπή

Ο συντονιστής, εν προκειμένω ο Τσαβδαρίδης, με κάποιον συνεννοείται, πριν από μια συνεδρίαση Εξεταστικής Επιτροπής, τόσο για το πού θα στρέψει το «ενδιαφέρον» της Επιτροπής, και μαζί και της κοινής γνώμης, όσο και ποιους θα εφοδιάσει, ποιους συναδέλφους του δηλαδή στην Επιτροπή, με στοιχεία, για να υποβάλουν τις ερωτήσεις στους μάρτυρες, ώστε από τις απαντήσεις να επιτευχθεί το πολιτικό αποτέλεσμα. Γνωστά είναι αυτά, και γνωστότερο επίσης ότι το Μέγαρο Μαξίμου είναι αυτό που παίζει τον ρόλο του τροφοδότη του συντονιστή. Φυσικά κανείς δεν περιμένει ότι ο περί ου ο λόγος Τσαβδαρίδης, υφυπουργός κιόλας, θα αποκαλύψει ποιος τον τροφοδότησε με τις στημένες ερωτήσεις και τις απαντήσεις, στον Τρίμπαλη. Αλλά ό,τι έγινε, έγινε! Επίσης, κανείς δεν περιμένει ότι θα παραδεχτούν τη συμμετοχή τους σε αυτό το «μηχανάκι» ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, ο Γιάννης Λαμπρόπουλος, η Κατερίνα Παπακώστα και ενδεχομένως ένας ή δύο ακόμη. Παρότι δεν διέψευσαν το προ μηνός και πλέον σχετικό δημοσίευμα του in.gr, η βαριά κατηγορία που προέκυψε από την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου τούς βαραίνει και κάποια στιγμή ενδέχεται να κληθούν από τη Δικαιοσύνη να δώσουν εξηγήσεις.

Οχι, ούτε από αυτούς περιμένω να αποκαλύψουν ποιος από το Μέγαρο Μαξίμου καιγόταν να μη γίνει κανένα λάθος στην εξέταση του Τρίμπαλη, και έλαβε την απόφαση (μόνος του; Αλλο ερώτημα αυτό…) να τον εφοδιάσει με τις στημένες ερωταπαντήσεις.

Σε άλλες γλώσσες αυτό ονομάζεται «ομερτά»…

Είναι ο άγραφος νόμος της σιωπής…

Συγκρίσεις

Δεν πήγε καλά το πανελλήνιο συλλαλητήριο για την 3η επέτειο από το δυστύχημα στα Τέμπη. Το μέτρο σύγκρισης που ήταν οι περσινές συγκλονιστικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος και σε όλες τις πόλεις της χώρας, έδωσε την ευκαιρία να διαπιστωθεί ότι φέτος οι συγκεντρώσεις ήταν καταφανώς μικρότερες. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος που συγκεντρώθηκε δεν ήταν παραπάνω από το 1/5 των περυσινών συγκεντρώσεων. Πράγμα που πρέπει να αποδοθεί σε σειρά αιτιών, που εκτείνονται από την πρόθεση της Καρυστιανού να ιδρύσει κόμμα, μέχρι τη φυσιολογική κούραση της κοινωνίας από τις κινήσεις των συγγενών των θυμάτων (λ.χ. απεργία πείνας Ρούτσι), και μέχρι την ηχηρή διάψευση της στρατιάς των αυτόκλητων «πραγματογνωμόνων» και «ειδικών ερευνητών» για τα ξυλόλια και τα συναφή.

Οχι πως έλειψαν από τις προχθεσινές συγκεντρώσεις η οργή, ο θυμός, η απογοήτευση, και η απαίτηση να δικαιωθούν τα θύματα, όμως τίποτε δεν θύμιζε το πάθος των περυσινών συγκεντρώσεων, που είχαν λάβει τη μορφή λαϊκής οργής κατά της κυβέρνησης. Φέτος, όλα θύμιζαν μια κλασική αντικυβερνητική συγκέντρωση, η οποία θα μπορούσε να είναι συγκέντρωση ενός κόμματος ή συγκέντρωση στο πλαίσιο μιας πανελλαδικής απεργίας…

Ρεβάνς

Κι όπως είχα εγκύρως ενημερώσει, δεν επιτράπηκε στην «πρόεδρο» Καρυστιανού να απευθυνθεί στο πλήθος. Οι διοργανωτές του συλλαλητηρίου, την αντιμετώπισαν ως αρχηγό κόμματος. Σκέφτηκαν και σωστά κατ’ εμέ, ότι αφού δεν θα μιλήσουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων στη συγκέντρωση, δεν πρέπει να επιτραπεί ούτε και σε μια υποψήφια πρόεδρο κόμματος να μιλήσει.

Το ότι το έργο αυτό, ήτοι της ανακοίνωσης στην Καρυστιανού «εσύ δεν μιλάς», ανέλαβε εκείνος ο Ρούτσι, θεωρώ ότι είναι μια ωραία ρεβάνς της προέδρου… μπλα… μπλα… μπλα… Ζωής, η οποία είχε υποστεί από την Καρυστιανού κάτι ανάλογο πέρυσι στην ίδια συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Καθότι ο Ρούτσι θεωρείται απολύτως προσκείμενος στην πρόεδρο κ.λπ. κ.λπ. Ζωή.

Τέλος πάντων, ανεξάρτητα από το τι ισχύει και τι όχι, σημασία έχει ότι απαγορεύτηκε στην πρόεδρο να μιλήσει, και όσοι βρέθηκαν εκείνη την ώρα στο Σύνταγμα μπροστά στο περιστατικό, έζησαν μερικές απολαυστικές στιγμές, από τον καβγά της προέδρου Καρυστιανού με τον Ρούτσι. Ευτυχώς ένας φωτογράφος αποτύπωσε αυτές τις ωραίες στιγμές, μερικές από τις οποίες είναι χαρακτηριστικές: όπως αυτή που η πρόεδρος κόλλησε τον δείκτη του χεριού της στη μούρη του Ρούτσι, και φαίνεται να του λέει κάτι μεταξύ του «ποιος είσαι εσύ που θα μου απαγορεύσεις» ή «πρόσεξε γιατί δεν με ξέρεις καλά εμένα». Υπέροχες στιγμές, αξέχαστες…

Απορία

Πάντως, ένα… δίκιο, θα το δώσω στην πρόεδρο Καρυστιανού. Τον Ρούτσι και τον κάθε Ρούτσι, αυτή τους έκανε νοματαίους. Αν δεν ήταν αυτή, να κρατάει σχεδόν καθημερινά το θέμα στην επικαιρότητα και το δυστύχημα στα Τέμπη, θα είχε ακολουθήσει τη μοίρα των 104 νεκρών στο Μάτι ή των 25 της Μάνδρας. Είναι δυνατόν λοιπόν να μην τη σέβονται; Οι αχάριστοι!

Τούτου δοθέντος, έπειτα από ένα αίσθημα αλληλεγγύης που με κατέλαβε (εξαπίνης…), έχω να προτείνω στην πρόεδρο την ακόλουθη μεγαλειώδη κίνηση, η οποία θα ταράξει τα νερά, και όσους την εχθρεύονται: να διοργανώσει η ίδια συγκέντρωση και στο Σύνταγμα και στη Θεσσαλονίκη. Θα είναι μια καλή ευκαιρία να απευθυνθεί μόνη της στον λαό, και να μην κρέμεται από κανένα Ρούτσι!

Να μετρήσει (κι εμείς μαζί της) τι πουλιά πιάνει…

Αν ας πούμε, το Σάββατο στο Σύνταγμα είχαν συγκεντρωθεί 35.000-40.000 άνθρωποι, στη δική της συγκέντρωση, μπορεί να παρευρεθούν 50.000; Να τους αποστομώσει εντελώς και τους ρούτσιδες και τους ασλανίδηδες;

Ομιλία

Το άλλο που θα ήθελα να πω, αναφορικά με την «πρόεδρο» Καρυστιανού, είναι ότι κάθισα και διάβασα την ανάρτηση που έκανε, και υποτίθεται ότι θα ήταν η ομιλία της στο Σύνταγμα, αν την άφηναν να την εκφωνήσει. Δεν είναι ωραίο, και δεν είναι και ευπρεπές, σε μια καταφανώς πολιτική ομιλία, να χρησιμοποιεί την άτυχη κόρη της, για να συγκινήσει το πλήθος. Ή πολιτική ομιλία πας να εκφωνήσεις ή μια ομιλία στο πνεύμα της ημέρας. Και τα δυο μαζί δεν γίνεται. Γνώμη μου.

(Παρεμπιπτόντως, εκείνος ο Λακαφώσης, δεν έπρεπε να είναι το Σάββατο στο Σύνταγμα, να αναλύσει τα πειράματα που έκανε για τα ξυλόλια και την… πυρόσφαιρα; Απορία.)