Η ουσία που χάθηκε στις εντυπώσεις

Κανείς δεν χρειάζεται μαντικές ικανότητες για να προβλέψει μια σύγκρουση που ωριμάζει μήνες. Η επίσκεψη του υπουργού Υγείας Αδωνη Γεωργιάδη στο νοσοκομείο της Νίκαιας δεν ήταν απλώς προγραμματισμένη. Ηταν προδιαγεγραμμένη.

Αρα, δεν επρόκειτο μόνο για μια πολιτική ή διοικητική πράξη. Ηταν – ίσως κυρίως – μια επικοινωνιακή πράξη.

Ας αναφερθώ εν τάχει στα αυτονόητα, για να μη θεωρηθεί ότι τα προσπερνώ: είναι δικαίωμα ενός υπουργού να επισκέπτεται ελεύθερα τους φορείς που εποπτεύει. Είναι εξίσου δικαίωμα των συνδικαλιστών να διαμαρτύρονται. Και, βεβαίως, οποιαδήποτε εκδήλωση βίας είναι ανεπίτρεπτη.

Ομως, ο υπουργός γνώριζε καλά ότι επισκέπτεται ένα επιβαρυμένο νοσοκομείο, που δέχεται μεγάλο φόρτο εργασίας, μετρά ελλείψεις και εκπροσωπείται από «σκληρούς» συνδικαλιστές.

Σε ένα, συνεπώς, τόσο ηλεκτρισμένο περιβάλλον σημασία δεν έχει ποιος φώναξε πιο δυνατά. Σημασία έχει ποιος επιχείρησε να ρίξει τους τόνους, να διατηρήσει την ψυχραιμία του, να επαναφέρει τη λογική. Γιατί σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη της διαχείρισης – πολιτικής και συμβολικής – βαραίνει πρωτίστως τον υπουργό.

Οταν μια επίσκεψη μετατρέπεται σε σκηνή αντιπαράθεσης, δεν αρκεί να καταγγέλλεις τη «συμπεριφορά των άλλων». Οφείλεις να αναρωτηθείς τι έκανες εσύ. Το ίδιο ισχύει και για τους συνδικαλιστές. Οταν η διαμάχη γίνεται αυτοσκοπός, τότε τα αιτήματα όσο δίκαια και να είναι, αποδυναμώνονται. Ομως, στην περίπτωση αυτή το ζύγι της ευθύνης δεν ισομερίζεται. Ο συνδικαλιστής διεκδικεί. Ο υπουργός διοικεί.

Πολιτική ευφυΐα δεν είναι απλώς να επιβιώνεις της έντασης ή να κερδίζεις τις εντυπώσεις μέσω αυτής. Είναι να τη μετατρέπεις σε λύση. Να βγαίνεις από το νοσοκομείο με δεσμεύσεις, χρονοδιαγράμματα και αριθμούς – όχι με δηλώσεις που πυροδοτούν μία νοσηρή διαμάχη, που εμποδίζει τον ουσιαστικό διάλογο.

Στην πραγματικότητα το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπήρξε ένταση. Είναι ότι το πραγματικό θέμα χάθηκε. Επεσε στο… κενό η καλή είδηση του νέου Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), που επιχειρεί να αναβαθμίσει την ποιότητα των υπηρεσιών σε ένα νοσηλευτικό ίδρυμα αιχμής. Επειτα, κανείς δεν συζήτησε θέματα σημαντικά όπως είναι η χρόνια υποστελέχωση, η εξουθένωση των γιατρών, η διαρροή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό.

Κοινώς, κάπως, κάπου, χάθηκε η ουσία. Η δημόσια υγεία δεν μετριέται σε βίντεο, αναρτήσεις, δηλώσεις κ.ο.κ. Μετριέται σε εφημερίες που βγαίνουν, σε ραντεβού που κλείνονται, σε ασθενείς που δεν περιμένουν. Οταν όμως μετατρέπεται σε πολιτικό στιγμιότυπο, τότε η κοινωνία βγαίνει χαμένη. Απλά επειδή χάνεται η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός, η πεποίθηση πως κάτι έχει αλλάξει ή πάει να αλλάξει προς το καλύτερο.