Κώστας Σκανδαλίδης

Καθόταν στη μέση του πάνελ της συνέντευξης Τύπου σκυφτός. Σαν να κουβαλούσε στους ώμους του μισό αιώνα πασοκικής εμπειρίας. Ή σαν να αναλογιζόταν πως η αποστολή που του ανέθεσε το κόμμα του – αυτή του ανοίγματος σε άσωτους παλιούς συντρόφους, πρώην συριζαίους και λοιπούς κεντροαριστερούς ή μη – είναι πιο δύσκολη απ’ ό,τι φαίνεται.

Ως πρόεδρος της επιτροπής Συμπαράταξης και Διεύρυνσης, ο Κώστας Σκανδαλίδης έσπευσε να επισημάνει πως δεν ισχυρίζεται ότι «ο δρόμος είναι εύκολος». Αλλά και να δεσμευτεί πως – sic – θα τον περπατήσουν με όλες τους τις δυνάμεις, προτού προβλέψει αισιόδοξα «μπορούμε να νικήσουμε».

Γιατί, όπως ενημέρωσε το πανελλήνιο, «υπάρχουνε πάρα πολλοί που θέλουνε να μπούνε σε αυτή τη διαδικασία». Παρά τις τονωτικές του κομματικού φρονήματος δηλώσεις του, όμως, η πρώτη λίστα των επαναπατρισθέντων και των συμπαρατασσόμενων με το ΠΑΣΟΚ δεν ενθουσίασε τα πλήθη εντός κι εκτός της δημοκρατικής παράταξης. Αντιθέτως, έφερε εσωκομματική μουρμούρα.

Σε κάποιους δεν γέμισε το μάτι η ενεργοποίηση ανενεργών μελών. Αλλοι δυσκολεύονται να χωνέψουν την επάνοδο αυτών που εγκατέλειψαν τη Χαριλάου Τρικούπη στα πέτρινα χρόνια της. Και μερικοί ενοχλήθηκαν από όσους έχουν στο σοσιαλμιντιακό τους αρχείο επαίνους για κεντροαριστερές μεταγραφές του Μητσοτάκη (στη σοσιαλδημοκρατική ιδιόλεκτο οι τελευταίοι αποκαλούνται γενίτσαροι).

Οι διαβεβαιώσεις του πως οι 44 – και όποιοι ακολουθήσουν σε αυτή τη βαθμίδα της πράσινης στρατολογίας – συστρατεύονται αλλά δεν αποκτούν αυτόματα κομματική ιδιότητα ή μια θέση στα ψηφοδέλτια (τις οποίες έδωσε πριν καν προλάβουν να συζητήσουν τις ενστάσεις τους, ον ή οφ δε ρέκορντ, οι επικριτές των ονομάτων που ανακοινώθηκαν) δεν έπεισαν. Οχι γιατί μέσα στον μικρόκοσμο της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν τον εμπιστεύονται.

Αλλωστε, κανείς από οποιαδήποτε φυλή του Κινήματος δεν αμφισβήτησε ποτέ την πασοκοσύνη του. Ακόμη κι εκείνοι που έχουν διαφορετική από τη δική του κομματική ψυχή, αναγνωρίζουν ότι «μιλάει άνετα με όλους». Οπως το θέτει μια πηγή, «είναι ένας επίμονος κηπουρός». Ανήκει, εννοεί, στην κατηγορία στελεχών που δεν έπαψαν να αναζητούν με χιμαιρικά σχέδια το πασοκικό μεγαλείο περασμένων προ πολλού εποχών.

…Ανάποδη

Οι υποσχέσεις του δεν καθησύχασαν κυρίως επειδή τις ακολούθησε η διευκρίνιση πως το σκάουτινγκ εν ενεργεία βουλευτών ή ευρωβουλευτών άλλων κομμάτων είναι προεδρική αρμοδιότητα – και οι μέχρι τώρα επιδόσεις του αρχηγού σε αυτού του είδους την ανίχνευση πολιτικών ταλέντων κρίνονται μάλλον μέτριες, τόσο από εσωτερικούς του αντιπάλους όσο και από άσπονδους φίλους του.

Πάντως, ο επικεφαλής του οργάνου που φτιάχτηκε για να κοντράρει το τσιπρικό εγχείρημα στην προσέλκυση στελεχών εξήγησε πως η προσπάθεια που εκείνο θα κάνει «θα εξελιχθεί τις επόμενες εβδομάδες, τους επόμενους μήνες» και δεν θα μείνει «σε ένα κεντρικό επίπεδο. Θα συνεχιστεί σε κάθε Περιφέρεια ξεχωριστά».

Η τεχνογνωσία του χώρου του στη δικτύωση σε τοπικές κοινωνίες ή συνδικαλιστικούς φορείς δεν αποτυπώθηκε στη γλώσσα που χρησιμοποίησε. Οταν, ας πούμε, έλεγε πως «η αναγέννηση της πολιτικής είναι ένα θέμα που απασχολεί το ΠΑΣΟΚ, το οποίο πρέπει να πρωτοπορήσει και σε αυτό το επίπεδο», ακουγόταν σαν να μιλάει από τα βάθη της δεκαετίας του 1990. Αλλά δεν διακρινόταν πόσο καλά γνωρίζει η παλιά φρουρά του κόμματος να σηκώνει τα τηλέφωνα και να μη δέχεται το «όχι» για απάντηση από την άλλη άκρη της γραμμής.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι οι εκπρόσωποί της (όπως αυτός και άλλοι) που επιστρατεύτηκαν για τη συγκεκριμένη επιχείρηση μπορούν πλέον να απευθυνθούν σε συνομηλίκους τους ή σε ημιπιτσιρικάδες του κομματικού σωλήνα. Τα τσιτάτα με τα οποία σταδιοδρόμησαν πολιτικά (και μεταλαμπάδευσαν στους πολιτικούς τους επιγόνους) δεν αρκούν για να ξαναγίνει το ΠΑΣΟΚ κραταιό, άρα.

Θα ήταν άδικο να χρεωθεί ο Σκανδαλίδης τα σήματα τα οποία εκπέμπει έως τώρα η απόπειρα του κόμματος να μεγαλώσει πάλι. Τα άσπρα πια μαλλιά του ανθρώπου που επιφορτίστηκε επισήμως με την υλοποίηση του πλάνου ενίσχυσης του στελεχικού δυναμικού ταιριάζουν με την αντίθετη της ανανέωσης κατεύθυνση που δείχνει να οδηγείται το ΠΑΣΟΚ.

Ωστόσο, δεν φταίει εκείνος που η διεύρυνση δεν έχει διακριτό στίγμα – όπως η συνολική στρατηγική της μείζονος αντιπολίτευσης. Αυτός δανείζει την εικόνα του στη διεργασία και προσφέρει το εσωκομματικό του κεφάλαιο. Τα υπόλοιπα εμπίπτουν στις αρχηγικές δικαιοδοσίες.