Το «112» χτυπάει δυνατά στην Ευρώπη – έρχεται… σεισμός!

Το ευρωπαϊκό… «112» χτυπά πλέον σε καθημερινή βάση στις Βρυξέλλες και τις άλλες πρωτεύουσες των «27». Το μήνυμα προειδοποιεί για χαμηλά βαρομετρικά τα οποία έρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και προκαλούν επικίνδυνα πολιτικά φαινόμενα που, με τη σειρά τους, ενδέχεται να απειλήσουν την Ευρώπη και το οικοδόμημα της ΕΕ.

Όσα συνέβησαν την πρώτη Δευτέρα του Φεβρουαρίου επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές και την κατάσταση συναγερμού που έχει κηρυχθεί. Είτε πρόκειται για τις δηλώσεις του Μάριο Ντράγκι είτε για το κείμενο-κάλεσμα για το «made in Europe» είτε για την απόφαση των ηγετών της ΕΕ να συναντηθούν εκτάκτως (και ατύπως) προκειμένου να συζητήσουν πώς θα πορευτούν από εδώ και στο εξής.

«Η Ευρώπη κινδυνεύει να υποβιβαστεί, να διχαστεί και να αποβιομηχανοποιηθεί», προειδοποίησε από το Βέλγιο ο πρώην διοικητής της ΕΚΤ και πρωθυπουργός της Ιταλίας – και συντάκτης μιας έκθεσης για το μέλλον της Ευρώπης που αποτελεί σημείο αναφοράς για πολλούς. «Ο νόμος της ισχύος επιβάλει από την Ευρώπη να μετακινηθεί από το καθεστώς της συνομοσπονδίας σε εκείνο της ομοσπονδίας» και μάλιστα της «γνήσιας ομοσπονδίας», πρόσθεσε.

Ραντεβού κορυφής στις 12 Φεβρουαρίου

Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι εάν δεν αναληφθεί άμεσα δράση, η Ευρώπη κινδυνεύει να συνθλιβεί ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Ειδικά δε όσον αφορά τη στάση των πρώτων και του προέδρου τους, Ντόναλντ Τραμπ, σημείωσε: «Οι ΗΠΑ επιβάλουν δασμούς στην Ευρώπη, απειλούν τα εδαφικά μας όρια και καθιστούν σαφές, για πρώτη φορά, ότι θεωρούν πως ο πολιτικός κατακερματισμός της εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους».

«Στο τρέχον γεωπολιτικό περιβάλλον, η ενίσχυση της Ενιαίας Αγοράς μας αποτελεί, περισσότερο παρά ποτέ ένα επείγοντα στρατηγικό στόχο», σημειώνει από την πλευρά του ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα,στην επιστολή-πρόσκληση προς τους ηγέτες της ΕΕ για την άτυπη σύνοδο κορυφής που θα πραγματοποιηθεί στο Βέλγιο στις 12 Φεβρουαρίου – με τη συμμετοχή, μάλιστα, του Ντράγκι.

Τα ερωτήματα δε που θέτει στην επιστολή προσδιορίζουν και το πλαίσιο της ατζέντας των συνομιλιών: Ποια πρέπει να είναι η θέση που θα διεκδικήσει η ΕΕ σε ένα κόσμο εντεινόμενου – και όχι πάντα δίκαιου – οικονομικού ανταγωνισμού και εμπορικών ανισορροπιών; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να απαντήσουμε στον οικονομικό καταναγκασμό και να περιορίσουμε τις οικονομικές εξαρτήσεις, κυρίως σε τομείς όπως οι κρίσιμες πρώτες ύλες και τεχνολογίες; Ποιες ευκαιρίες δημιουργεί αυτό το περιβάλλον για την ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης;

«Made in Europe»

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Επίτροπος για ζητήματα βιομηχανίας της ΕΕ, Στεφάν Σεζουρνέ. «Το 2026 ξημέρωσε σε ένα κόσμο τον οποίο πιστεύαμε πως δεν θα ξαναβλέπαμε μπροστά μας (…) Χωρίς μια φιλόδοξη, αποτελεσματική και ρεαλιστική βιομηχανική πολιτική, η ευρωπαϊκή οικονομία είναι καταδικασμένη να γίνει πεδίο αντιπαράθεσης των ανταγωνιστών της», υπογραμμίζει στην επιστολή του η οποία δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα σε αρκετά ευρωπαϊκά ΜΜΕ.

Ο τίτλος της θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στο γνωστό σύνθημα «Made in Europe». Με άλλα λόγια, στο κάλεσμα για τη δημιουργία ευρωπαϊκών «πρωταθλητών» σε όλους τους τομείς, για την αγορά πρωτίστως ευρωπαϊκών προϊόντων και υπηρεσιών από τους «27», για την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς, με όσο το δυνατό λιγότερους περιορισμούς και «γραφειοκρατία».

Πρέπει δε να σημειωθεί ότι δεν πρόκειται για προσωπικές απόψεις ή, έστω, για μια πολιτική παραίνεση με γαλλικό χρώμα, αλλά για ένα κείμενο το οποίο αντικατοπτρίζει τις ανησυχίες και τα «θέλω» σημαντικού τμήματος των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων.

Υπογράφεται, εξάλλου, από τους διευθύνοντες συμβούλους εκατοντάδων μεγάλων και μεσαίων ομίλων – καθώς και από εκπροσώπους συνδικαλιστικών ομοσπονδιών, αποτυπώνοντας ένα κλίμα «κοινωνικής συναίνεσης» για τις μεγάλες τομές που πρέπει να γίνουν.

Το «θέλω» και το «μπορώ»

Δεν χωράει αμφιβολία, λοιπόν, ότι στο φόντο της επέλασης του «τραμπισμού» και του MAGA (Να Κάνουμε Ξανά Μεγάλη την Αμερική), ο συναγερμός έχει σημάνει στην Ευρώπη, η οποία αναζητεί πυξίδα, λύσεις και πολιτική βούληση για να τις υλοποιήσει.

Και μάλιστα σε όλα τα επίπεδα: την πολιτική και τη διπλωματία, την άμυνα και την ασφάλεια, το εμπόριο και, φυσικά, την οικονομία, που πάντα έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, ειδικά τις περιόδους των μεγάλων ανατροπών και αλλαγών.

Δεν πρέπει να χωράει, όμως, αμφιβολία, ότι το εγχείρημα θα κριθεί από την απάντηση σε αυτό το ερώτημα: συμφωνούν οι Ευρωπαίοι τι θέλουν και πώς θα το πετύχουν ή αντιμετωπίζουν τελικά και την ίδια την ΕΕ ως «βαρίδι»;