Ενα λουλούδι

Aυτοαποκαλούνται όχι διαδηλωτές (protesters), αλλά προστάτες (protectors). Προστατεύουν τα παιδιά τους, τις κοινότητές τους, τις αξίες τους, το Σύνταγμα. Από κάποιον ξένο εισβολέα; Οχι, από την ίδια την κυβέρνησή τους.

Ο δημοσιογράφος του Atlantic Ρόμπερτ Γουόρθ επισκέφθηκε ένα τριώροφο κτίριο στη νότια Μινεάπολη όπου εδώ κι έναν χρόνο εκπαιδεύονται όσοι κάτοικοι νιώθουν ότι χρήζουν προστασίας. Φυσικά δεν αποκαλύπτει την τοποθεσία του. Εξήντα πέντε χιλιάδες έχουν περάσει από εδώ, οι περισσότεροι από τον περασμένο Δεκέμβριο. Σε μια αίθουσα, μερικές δεκάδες άνθρωποι ηλικίας 14 ως 70 ετών έχουν να αντιμετωπίσουν τρεις εκπαιδευτές που υποδύονται άνδρες της ICE. Δύο είναι τα σενάρια: βλέπεις τους συνοριοφύλακες να εισβάλλουν ξαφνικά στο σπίτι του γείτονά σου ή συμμετέχεις σε μια διαδήλωση στο αεροδρόμιο κατά της απέλασης μεταναστών. Οι εθελοντές δεν είναι άνθρωποι που πηγαίνουν σε διαδηλώσεις. Δεν έχουν φάει δακρυγόνο στο πρόσωπο. Νιώθουν όμως ότι κινδυνεύουν από ένα σύγχρονο είδος φασισμού.

Ο Τσαντ Νάτσον είναι ένας 46χρονος σκηνοθέτης. Οι γείτονες έχουν υιοθετήσει ένα μελαψό παιδάκι και χθες το έκρυψαν στο υπόγειο. Την επομένη της δολοφονίας της Ρενέ Γκουντ παρακολούθησε από το παράθυρό του έναν άνδρα της ICE να αρπάζει ένα λουλούδι που είχε αποθέσει κάποιος σε ένα αυτοσχέδιο μνημείο για τη γυναίκα, να το δίνει κοροϊδευτικά σε μια συνάδελφό του και να βάζουν κι οι δύο τα γέλια. Του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και βγήκε έξω ουρλιάζοντας: «Εκλεψες ένα γ…μένο λουλούδι από μια νεκρή γυναίκα, και σε ρωτάω, έχει μείνει τίποτα ανθρώπινο μέσα σας;»

Η Αμάντα Μπάουερ είναι δασκάλα σε ένα δημοτικό με αρκετά μεταναστάκια και διηγείται μια έφοδο της ICE στα διαμερίσματα απέναντι από το σχολείο. Κλείδωσαν τα παιδιά στην τάξη και τράβηξαν τις κουρτίνες, αλλά ένα παιδί πρόλαβε να δει, κι άρχισε να κλαίει και να φωνάζει, «αυτό είναι το σπίτι μου, μπήκαν στο σπίτι μου!»

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, ο Γουόρθ γράφει για τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και την Ασία. Η κατάσταση στη Μινεάπολη τού θυμίζει αυτά που είχε ζήσει το 2011 στην Αραβική Ανοιξη. Οπως στην πλατεία Ταχρίρ, έτσι κι εδώ υπάρχει μια πρωτοπορία διαδηλωτών με τους οποίους ενώνονται άνθρωποι που δεν συμφωνούν κατ’ ανάγκη μαζί τους, που έχουν διαφορετικές απόψεις για τη Γάζα, για την αστυνομία ή για τον προϋπολογισμό. Oπως εκεί, έτσι κι εδώ το κίνημα είναι ακέφαλο, οι κάτοικοι που ακολουθούν τους άνδρες της ICE ή φυλάνε μέρη όπου ζουν άνθρωποι που μοιάζουν με μετανάστες οργανώνονται σε επίπεδο γειτονιάς, χρησιμοποιώντας ομάδες του Signal. Οπως εκεί, έτσι κι εδώ υπάρχει μια διάχυτη ανησυχία για το πού θα οδηγήσει αυτό το πράγμα, μαζί με μια δειλή ελπίδα ότι η Μινεσότα μπορεί να προσφέρει στην υπόλοιπη χώρα ένα μοντέλο δημοκρατικής αντίστασης.