Απέναντι στο αντισυστημικό τσουνάμι
Η προεκλογική χρονιά μάλλον δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Στα ήδη παγιωμένα, καθόλου αμελητέα ποσοστά – σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του ’25 – των λεγόμενων αντισυστημικών δυνάμεων, τις οποίες κάποιοι επιμένουν να τις διαχωρίζουν δήθεν σε «δεξιές» και «αριστερές», ήρθε να προστεθεί και η εξαγγελία ίδρυσης νέου κόμματος από την πρώην πρόεδρο του συλλόγου συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών.
Οπως φάνηκε και από τις πρώτες δηλώσεις της προαλειφόμενης για την αρχηγία, Μαρίας Καρυστιανού, το νέο κόμμα έρχεται να φουσκώσει κι άλλο το αντισυστημικό τσουνάμι που απειλεί τη δημοκρατία.
Είναι απορίας άξιον το γεγονός ότι οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές δεν φαίνεται να ανησυχούν από την αυξητική δυναμική των αντισυστημικών κομμάτων που επηρεάζει τόσο τη διαμόρφωση των μετεκλογικών συσχετισμών όσο και τη θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν ακόμα εξαγγελθεί επισήμως η ίδρυσή του, το κόμμα Καρυστιανού δείχνει να ακουμπά οριζόντια το πολιτικό σύστημα, ειδικά τους όμορους αντισυστημικούς χώρους και τα προς ίδρυση νέα κόμματα. Γεγονός που σημαίνει ότι το σημερινό δημοσκοπικό άθροισμα των λαϊκιστικών κομμάτων που αγγίζει το 30% θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο απειλώντας άμεσα κάθε απαιτούμενη κυβερνητική ή θεσμική πλειοψηφία.
Το χειρότερο είναι η πολιτική ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι ηγεσίες των κομμάτων εξουσίας τον αντισυστημικό κίνδυνο, σε μια εποχή που σαρώνει παγκόσμια ο Τραμπισμός.
Η κυβέρνηση ζει στον πλανήτη της αυτοδυναμίας, την οποία έχει κάθε δικαίωμα να επιδιώκει αλλά δεν δικαιούται να το κάνει σε βάρος της πολιτικής σταθερότητας της χώρας και στο όνομά της. Αν, όπως είπε γνωστός ακαδημαϊκός του περιβάλλοντος Τσίπρα, ο πρώην πρωθυπουργός «είναι έτοιμος να χάσει όσες φορές χρειαστεί ώσπου να νικήσει», μήπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι έτοιμος να νικήσει όσες φορές χρειαστεί ώσπου να ξανακερδίσει την αυτοδυναμία; Πόση τοξικότητα και αβεβαιότητα μπορεί να αντέξει η χώρα;
Στην πλευρά της αντιπολίτευσης τα πράγματα γίνονται ολοένα και πιο θολά. Η λεγόμενη «προοδευτική συνεργασία», με την πρόσφατη προσθήκη και του όρου «συμπεριληπτική», η οποία, σύμφωνα με τους εισηγητές της, εμφανίζεται ως η μόνη δήθεν ρεαλιστική πρόταση για την πολιτική αλλαγή δεν αποτελεί παρά σανίδα σωτηρίας για κόμματα και πολιτικούς που έχουν ήδη κριθεί και τεθεί στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων.
Επιπλέον, το πιο επικίνδυνο είναι ότι η πρόταση αυτή ανοίγει την κερκόπορτα της αναγνώρισης ρυθμιστικού ρόλου στη διακυβέρνηση της χώρας σε ακραίες λαϊκιστικές φωνές χωρίς πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα που έρχονται να αμφισβητήσουν κεκτημένες δημοκρατικές αρχές και αξίες.
Οι φιλελεύθερες-φιλοευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις έχουν καθήκον να σταθούν αποφασιστικά απέναντι στην αντισυστημική επέλαση του λαϊκισμού και του παγκόσμιου Τραμπισμού. Χρειάζεται να διασφαλίσουν ότι το πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας θα λυθεί μέσα από τη δημοκρατική πολιτική και την ιδεολογική αντιπαράθεση για το μέλλον της χώρας και όχι υπό την επήρεια αναχρονιστικών αντιλήψεων, συνωμοσιολογικών προκαταλήψεων και ξεπερασμένων ιδεοληψιών που στοίχισαν διαχρονικά στην ελληνική κοινωνία.
Γι’ αυτό και η συμπόρευση με αντισυστημικές δυνάμεις είναι ιδιαίτερα απωθητική για τους πολίτες που ανησυχούν για τη σταθερή λειτουργία της δημοκρατίας και αποφασίζουν, σε μεγάλο βαθμό, για το ποιος θα κρατήσει το τιμόνι της χώρας.