Από τα σύννεφα!

Ενα σοβαρό δίλημμα τίθεται στον ελληνικό λαό. Τι να προτιμήσει; Τη Μονή της Αγίας Θέκλας, κάπου στη Συρία, ή τη Μονή της Παναγίας Σαϊντανάγιας που είναι πιο κοντά στη Δαμασκό;

Ομολογώ ότι δεν έχω τι να εισηγηθώ. Αγνοώ παντελώς και τη μία και την άλλη, δεν γνωρίζω σε τι συνίσταται η δραστηριότητά τους και η οποία άλλωστε μου είναι βαθιά αδιάφορη.

Ακόμη περισσότερο στα αραμαϊκά!

Οπως και η περίπτωση Καρυστιανού. Ομολογώ ότι δεν είχα την παραμικρή ψευδαίσθηση από την αρχή.

Για να πω την αμαρτία μου γελούσα με όσους τη φαντάζονταν πρωθυπουργό (Ν. Κοτζιάς, Ε. Ακρίτα) ή Πρόεδρο της Δημοκρατίας (Λ. Λαζόπουλος και άλλοι) ή και τα δύο (αν και δεν άκουσα κανέναν να το προτείνει, πάλι καλά).

Και φυσικά θέλω να παραδεχτώ πως εντυπωσιάστηκα με τη συγκίνηση και τον σεβασμό που προκαλούσε σε τόσες εύσχημες ή κακόσχημες «πρωινατζούδες» και «μεσημεριανές» της ελληνικής τηλεόρασης είτε είχαν περάσει από το σχολείο του ΣΥΡΙΖΑ, είτε όχι.

Σε αυτό ίσως βοήθησε ότι δεν έδωσα την παραμικρή βάση στις απέραντες τερατολογίες που διακινήθηκαν για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, τη χρήση τους για κάθε λογής σκοπιμότητες, ούτε συμμερίστηκα την έκρηξη ακατάσχετης ευσυγκινησίας πολλών περισσότερο ή λιγότερο αφελών.

Από την αρχή μέχρι τέλους ήταν μια φούσκα τυλιγμένη σε ένα παραμύθι.

Χρειάστηκε μια συνέντευξη με δηλώσεις κατά των αμβλώσεων και άλλο ένα πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία για να πέσουν από τα σύννεφα και οι πιο ανόητοι.

Με κίνδυνο να σπάσουν κανένα πόδι.

Αργησαν. Θα έπρεπε ίσως να είχαν ψυλλιαστεί νωρίτερα όταν άκουγαν άλλον πατέρα θύματος των Τεμπών να λέει «μακάρι να βάλει τον Καραμανλή φυλακή, όπως μου ορκίστηκε (…) και πιστεύω ότι τελικά ή εμείς ή η Μαρία θα το καταφέρουμε» (Π. Ασλανίδης, 13/1).

Ή ότι «θα δημεύσει» τις περιουσίες των πολιτικών που δεν της αρέσουν («Εστία» και «Documento», 28/12).

Ή έστω με μια απλή ανάγνωση του βιογραφικού μια θεραπαινίδας της «κβαντικής ιατρικής».

Επιτρέψτε μου όμως. Δεν νομίζω ότι έχουν κανένα ενδιαφέρον οι απόψεις μιας κυρίας για ένα θέμα που έχει κλείσει εδώ και σαράντα χρόνια.

Ούτε θα βάλει κανέναν φυλακή διότι κανείς ιδιώτης δεν μπορεί να φυλακίσει τον οιονδήποτε – ευτυχώς!

Δεν έχουν ενδιαφέρον ούτε οι όποιες ιδιομορφίες, ιδιοτροπίες ή παραξενιές της.

Δεν μας νοιάζει δηλαδή αν προστρέχει στην Αγία Θέκλα ή την Παναγία Σαϊντανάγια. Ακόμη κι αν επιστρατεύει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με όλα τα Χερουβείμ και Σεραφείμ της περιοχής.

Αυτά πιστεύει. Αυτά λέει. Κι αν με το καλό εμφανιστεί στην κάλπη θα μετρήσει την απήχησή τους.

Μας ενδιαφέρει όμως βαθύτατα η ελληνική κοινωνία. Η ευπιστία, η αφέλεια, η ευκολία, η προχειρότητα, η δυσπιστία που εμφανίζονται σε κάθε πρόβλημα που βρίσκουμε μπροστά μας.

Αν ζούσε ο Βασιλιάς Ληρ ίσως αναφωνούσε «τι απαίσια εποχή αυτή στην οποία οι ηλίθιοι οδηγούν τους τυφλούς».

Και στην προκειμένη περίπτωση ο βασιλιάς θα είχε πέσει διάνα. Οι ηλίθιοι οδήγησαν τους τυφλούς.

Ετσι το αναπόδεικτο υπερίσχυσε του προφανούς ενώ το μυστηριώδες αναβαθμίστηκε στη θέση του προφανούς.

Το ξυλόλιο, η πυρόσφαιρα, οι χαμένοι νεκροί και τα εξαϋλωμένα βαγόνια, οι εκταφές που δεν επιτρέπονται για να μην αποκαλυφθούν τα αίτια θανάτου, οι «εμπειρογνώμονες» της κακιάς συμφοράς, το «μπάζωμα» (το ίδιο ακριβώς έκαναν κι οι Ισπανοί για να μετακινήσουν τα βαγόνια) κι όλα όσα διακινήθηκαν και έγιναν πιστευτά, δημιούργησαν ένα σκηνικό μυστηρίου και συγκάλυψης.

Κι επειδή το αγώγι ξυπνάει τον αγωγιάτη, η υπόνοια της συγκάλυψης γέννησε σταυροφόρους για «την αλήθεια» (την οποία ουδείς απέκρυψε) και «τη δικαιοσύνη» (την οποία ουδείς αρνήθηκε).

Ολα αυτά είναι η περιγραφή μιας γραφικότητας. Συμφωνώ. Αλλά γιατί τότε η κοινωνία μπλέχτηκε ή παρασύρθηκε σε αυτό το παιχνίδι;

Τρεις εξηγήσεις.

Πρώτον, μια εκτεταμένη και σχεδόν έμφυτη καχυποψία που αγγίζει ίσως τα πιο γελοία ζητήματα αλλά δεν επιτρέπει την αποδοχή της πιο προφανούς εκδοχής των πραγμάτων.

Αν ο Γουλιέλμος του Οκαμ είχε την ατυχία να γεννηθεί στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το ξυράφι του ούτε για να ξυρίζεται.

Εκ των πραγμάτων, το λεγόμενο «Κίνημα των Τεμπών» επωφελήθηκε στο έπακρο από αυτού του τύπου την καχυποψία. Είναι η λογική του «κάποιοι μας κρύβουν την αλήθεια».

Δεύτερον, μια αβασάνιστη δυσπιστία απέναντι στην επίσημη πολιτεία. Σε όλες τις μορφές της.

Της κυβέρνησης και γενικότερα της πολιτικής, των υπηρεσιών ασφαλείας, της δικαιοσύνης… Δυσπιστία απέναντι σε ό,τι αντιπροσωπεύει την κεντρική εξουσία σε ένα κράτος δικαίου.

Σε οιαδήποτε ευρωπαϊκή δημοκρατία, η υπόσχεση ενός ιδιώτη «θα βάλω φυλακή τον Καραμανλή» θα οδηγούσε μάλλον στο πλησιέστερο ψυχιατρείο. Εδώ θεωρήθηκε κάτι σαν δέσμευση τιμής.

Τρίτον, μια συνωμοτική αντίληψη για το «σύστημα». Την οποία ακόμη κι όσοι είναι πρόθυμοι να διαλαλήσουν δυσκολεύονται πολύ να αποδείξουν, έστω να καταλάβουν.

Αλλά βοηθάει τουλάχιστον να γίνουν πιστευτά τα ακατανόητα.

Είναι η λογική πως η κυβέρνηση συγκαλύπτει «το έγκλημα των Τεμπών» ώστε να αποκρύψει για άγνωστους λόγους το ξυλόλιο. Ωραία. Αλλά αν δεν υπήρχε ξυλόλιο, τότε τι λόγο είχε να συγκαλύψει το οτιδήποτε;

Σε αυτό το κλίμα αναδείχθηκε η περίπτωση Καρυστιανού. Μια άγνωστη κυρία από το πουθενά που (περίπου) κλήθηκε λόγω ενός δυστυχήματος και μιας τραγικής απώλειας «να σώσει τη χώρα» από «τη διαφθορά».

Δεν ξέρω αν το πίστεψε η ίδια, μπορεί. Αλλά πολλοί άλλοι το πίστεψαν. Και το ήλπισαν. Και το παιάνισαν.

Τα υπόλοιπα είναι αρμοδιότητα της επιστήμης.