Οταν έσπασα το πόδι μου, έγινα… πρωταθλήτρια

Δεν θυμάμαι την ακριβή στιγμή που έσπασα το πόδι μου. Στην αρχή ο τραυματισμός έμοιαζε ασήμαντος· τα κατάγματα από καταπόνηση εμφανίζονται ύπουλα, σαν να ήταν πάντα εκεί. Πονούσε όμως ασταμάτητα – εκτός από τη στιγμή που έτρεχα, ίσως γιατί τότε ένιωθα η μόνη εκδοχή του εαυτού μου που μου άρεσε. Κι όταν ο πόνος μπήκε και σ’ αυτό, συνέχισα πεισματικά, κουτσαίνοντας, μέχρι που χρειάστηκε να πάω στον γιατρό. Μου είπε «οκτώ εβδομάδες χωρίς τρέξιμο». Δεν μπορούσα να φανταστώ ούτε μία. Ετρεχα καθημερινά σχεδόν δέκα χρόνια. Προσπάθησα να εξηγήσω πως αυτή η «ανάπαυση» μου φαινόταν αδύνατη, αλλά ντρεπόμουν. Ενα μικρό, αυτοπροκαλούμενο κάταγμα… κι εγώ να κλαίω στον διάδρομο.

Δεν ήξερα τότε, το 2002, πως αυτές οι οκτώ εβδομάδες θα άλλαζαν τη ζωή μου – από τη μετριότητα της δρομέως ανώμαλου δρόμου, στο ολυμπιακό βάθρο. Το μόνο που ήξερα ήταν η θλίψη της αναγκαστικής ακινησίας. Μετά την άρνηση ήρθε η κατάθλιψη, έπειτα η διαπραγμάτευση: εντάξει, χωρίς τρέξιμο… αλλά ποιος είπε τίποτα για διασταυρούμενη προπόνηση; Το κολύμπι ήταν λύση, μέχρι που δεν άντεχα άλλο χλώριο και το μπρος-πίσω χωρίς προορισμό.

Δοκίμασα το ποδήλατο: καθαρός αέρας, χαμηλή επιβάρυνση. Δανείστηκα ένα ποδήλατο δρόμου τεράστιο για το μέγεθός μου και βγήκα καθημερινά, με την ίδια αφοσίωση όπως στο τρέξιμο. Μόνο που στο ποδήλατο ήμουν ακόμη χειρότερη – και το μισούσα. Καιρός, κυκλοφοριακό, μηχανικά προβλήματα, περίπλοκος εξοπλισμός, και πάνω απ’ όλα η σέλα… Μετρούσα αντίστροφα μέχρι την επιστροφή στο τρέξιμο.

Μου έλειπε και η κοινωνικότητα της δρομικής παρέας. Ετσι, ένα γκρίζο Σάββατο, εμφανίστηκα στη βόλτα του ποδηλατικού κλαμπ: οι άλλοι με γυαλισμένα ποδήλατα και κομψά ποδηλατικά κολάν, κι εγώ με γάντια του σκι, σακίδιο και φουσκωτό μπουφάν. Εκείνη τη μέρα έμαθα τι σημαίνει πλευρικός άνεμος, τι σημαίνει να αλλάζεις λάστιχο στη βροχή με παγωμένα δάχτυλα – και ότι υπάρχουν «σωστές» κάλτσες για ποδηλασία. Το ποδήλατο παρέμενε δυσάρεστο.

Και ωστόσο, σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, άρχισε να μου αρέσει λίγο. Στις στάσεις για καφέ, στην παρέα, στις συζητήσεις που έκαναν πιο υποφερτό το πιο βαρετό χόμπι. Κι έτσι, όταν – έπειτα από δύο μήνες – μου επιτράπηκε να τρέξω ξανά, δεν εγκατέλειψα το ποδήλατο. Βοήθησε ότι βρήκα μια καλύτερη σέλα, αλλά και το ότι ζούσα κοντά σε βουνά· εκεί ανακάλυψα πως είχα ταλέντο στην ποδηλασία αναβάσεων.

Σύντομα έκανα τον πρώτο μου αγώνα χρονομέτρησης· με νίκησε κάποιος με στολή… γορίλα. Εναν χρόνο μετά, απέκτησα ποδήλατο στα μέτρα μου και συμμετείχα σε αγώνες. Λίγο αργότερα βρέθηκα στο εθνικό πρωτάθλημα, όπου τερμάτισα τέταρτη. Η ζωή και το διδακτορικό με πήγαν στη Ζυρίχη – και κόλλησα με τα βουνά ακόμη περισσότερο.

Το 2008, πεντέμισι χρόνια από εκείνο το κάταγμα που με έβγαλε off από το τρέξιμο, στεκόμουν στη ράμπα εκκίνησης της ποδηλασίας ατομικής χρονομέτρησης στους Ολυμπιακούς στο Πεκίνο. Μόνο η Κρίστιν Αρμστρονγκ θα ήταν ταχύτερη εκείνη την ημέρα. Η διαδρομή δεν ήταν εύκολη. Εκανα αμέτρητα χιλιόμετρα, έχασα πολλούς αγώνες, έπεσα πολλές φορές. Δεν είχα ποτέ σχεδιάσει καριέρα στην επαγγελματική ποδηλασία. Ομως την αγάπησα – και αυτό με κράτησε. Μετά τους Ολυμπιακούς υπέγραψα επαγγελματικό συμβόλαιο, βοήθησα τις συναθλήτριές μου να κερδίσουν τον Γύρο της Ιταλίας και τον Γύρο του Οντ και κέρδισα κι εγώ μερικούς αγώνες. Το 2010 πήρα το βρετανικό πρωτάθλημα σε δρόμο και χρονόμετρο, έπειτα το παγκόσμιο στο χρονόμετρο. Συμμετείχα σε δύο ακόμη ολυμπιακές ομάδες, στο Λονδίνο και στο Ρίο.

Οταν πέρασα στο τρίαθλο και το δίαθλο, το ποδήλατο μου άνοιξε ακόμη περισσότερες πόρτες: τέσσερις παγκόσμιοι τίτλοι (2014-2017), μια δυνατή ανάβαση στο Alpe d’Huez, κι αργότερα – όταν επέστρεψα στον δρόμο – ο τίτλος της ελβετικής πρωταθλήτριας στο ανώμαλο το 2021. Το 2023 ήμουν 11η στον κόσμο στην ανηφορική διαδρομή.

Ακόμη αγαπώ το τρέξιμο· όταν τρέχω είναι που νιώθω πιο πολύ ο εαυτός μου. Αλλά τώρα αγαπώ και την ποδηλασία. Το ποδήλατο με οδήγησε σε μέρη πιο ήσυχα και όμορφα απ’ ό,τι οποιαδήποτε ράμπα εκκίνησης – και, όσο κι αν χαίρομαι τις νίκες, τίποτα δεν συγκρίνεται με τις μεγάλες ποδηλατοβόλτες στα βουνά με φίλους.

Η Βρετανοελβετίδα Εμα Τζέιν Πούλεϊ (γεν. 1982) είναι ασημένια ολυμπιονίκης (ποδηλασία ατομικής χρονομέτρησης, Πεκίνο 2008) και παγκόσμια πρωταθλήτρια (ποδηλασία ατομικής χρονομέτρησης, Μελβούρνη 2010) καθώς και τέσσερις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια στο δίαθλο μεγάλων αποστάσεων. Πλέον αγωνίζεται στο τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων και στο ανηφορικό τρέξιμο και έχει εκπροσωπήσει την Ελβετία στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ορεινού τρεξίματος.