Ο Μίλτος και οι άλλοι

Εβλεπα την Τρίτη το βράδυ τα άλματα του Μίλτου Τεντόγλου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που τον έφεραν, για τέταρτη συνεχόμενη φορά, στην υψηλότερη θέση του βάθρου. Θαύμασα τη μεθοδικότητά του, την αφοσίωση σε αυτό που κάνει, τον σεβασμό και τον θαυμασμό του για τους συναθλητές του. Και τη στοχοπροσήλωσή του που, όλα αυτά τα χρόνια που τον παρακολουθώ, θεωρώ ότι επικεντρώνεται όχι τόσο στην κατάκτηση ενός ακόμη μεταλλίου αλλά στο να κερδίσει ένα στοίχημα που έχει βάλει με τον εαυτό του. Σαν αυτά που βάζουμε όλοι καθημερινά, μόνο που για εκείνον έχουν ως συνεπακόλουθο τέτοιου επιπέδου διακρίσεις.

Είδα βέβαια και τη συνέντευξή του, άκουσα και το περίφημο πλέον «Μ@λ@κί@ έκανα» όταν συνειδητοποίησε πως κάπου είχε ξεχάσει το μετάλλιο, το οποίο σε λίγη ώρα θα έπρεπε να του απονεμηθεί. Χάρηκα μέσα από την καρδιά μου αυτή τη στιγμή αυθορμητισμού και έλλειψης σοβαροφάνειας, σε μια εποχή που τα «πρέπει» και τα «by the book», ακόμη και αν περιορίζουν τις συμπεριφορές άλλων, νιώθω ότι στενεύουν κι εμένα που είμαι αποδέκτης τους.

Οπως γλυκαίνω και χαμογελάω κάθε φορά που βλέπω και ακούω τον Τεντόγλου να δραπετεύει από το εκ της θέσης του αναμενόμενο. Να πηγαίνει σε επίσημες αθλητικές τελετές με τη φόρμα του, να ομολογεί ότι δεν συνταράσσεται από εθνική υπηρηφάνεια όταν ακούει σε μεγάλα στάδια τη μουσική του «Ζορμπά» που παίζεται για πάρτη του, να μιλάει σαν κανονικός άνθρωπος που δεν θεωρεί ότι κουβαλάει μια χώρα στους ώμους του. Και σιγά δηλαδή τη βρώμικη λέξη που είπε, και μάλιστα χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του. Λες και είναι η πρώτη φορά που την ακούμε ή τη λέμε.

Και όμως, από την επόμενη ημέρα, άρχισε το διαδικτυακό ξήλωμά του. Οτι παραείναι άνετος, ότι άλλο κουλ και άλλος αγενής, ότι παραπροσποιείται κάτι, άρα δεν είναι στην πραγματικότητα, ότι δεν πρέπει να προβάλλονται τέτοιες συμπεριφορές, ότι δεν αποτελεί καλό παράδειγμα. Στην ουσία, βέβαια, άλλος είναι ο λόγος. Αυτή η διαστροφική σχέση που έχει το διαδικτυακό κοινό (ή μήπως γενικά το κοινό;) με τα είδωλα, ειδικά μάλιστα όταν δεν συντάσσονται με τις επιθυμίες του. Σαν να του λένε «Αρκετά σε αποθεώσαμε χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς να πεις όσα χαϊδεύουν τα αφτιά μας, ώρα να σε αποκαθηλώσουμε». Αν είχε πει κάτι δοξαστικό όμως, τύπου «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο», η αποθέωση θα συνεχιζόταν.

Πριν από 22 χρόνια ο Μίλτος Τεντόγλου ήταν έξι ετών. Αμφίβολο αν οι δικοί του είχαν διαπιστώσει ακόμη ότι το αγοράκι τους έχει δεξιότητα στα άλματα. Και αν ο ίδιος θυμάται εκείνες τις ημέρες του fake μεγαλείου των Ολυμπιακών της Αθήνας. Τότε που ο Κεντέρης και η Θάνου είχαν, τάχα μου, γλιστρήσει με τη μηχανή για να αποφύγουν το ντόπινγκ τεστ. Τότε που οι έλληνες θεατές γιουχάριζαν τους αμερικανούς δρομείς επειδή οι δικοί μας ήταν ντοπαρισμένοι. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Μίλτος ήταν δέκα ετών και το ταλέντο του θα είχε πια εκδηλωθεί. Μόνο που η χώρα είχε μπει πλέον στην πορεία της μετωπικής σύγκρουσης με την πραγματικότητα. Ευτυχώς για τον ίδιο (και για μας). Διότι έτσι έμαθε να παλεύει με την πραγματικότητα και όχι να καβαλάει το άρμα του θράσους και της αμετροέπειας. Μπράβο, αγόρι μου.