Το δώρο

Oλοι όσοι παρακολουθούν τον πόλεμο στο Ιράν, είτε είναι πολιτικοί είτε αναλυτές, δημοσιογράφοι ή καθημερινοί πολίτες, φαίνεται να συμφωνούν σε μια διαπίστωση: ο πρόεδρος Τραμπ δεν έχει ούτε στρατηγική ούτε σχέδιο για την επόμενη μέρα.

Ο Πούτιν, ας πούμε, ξέρουμε τι θέλει στην Ουκρανία: να καταλάβει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι της, να εγκαταστήσει μια κυβέρνηση ανδρείκελων, να σταματήσει την πορεία της χώρας προς την Ευρώπη και να χρησιμοποιήσει αυτή την επιχείρηση ως πρότυπο για την κατάληψη και των άλλων χωρών του πρώην σοβιετικού συνασπισμού.

Ο Τραμπ τι επιδιώκει στο Ιράν; Πώς σκέφτεται τη χώρα αυτή μετά το τέλος των βομβαρδισμών; Με ποιον θεωρεί ότι θα συνομιλεί; Τι μέτρα έχει λάβει για την αντιμετώπιση των συνεπειών του πολέμου;

Τα ερωτήματα αυτά είναι λογικό να τίθενται. Στο κάτω-κάτω έτσι είχαμε μάθει να σκεφτόμαστε μέχρι τώρα. Μόνο που αυτός ο τρόπος σκέψης δεν είναι κατάλληλος για την εποχή που ζούμε. Πρέπει να το πάρουμε αλλιώς.

Το λάθος που κάνουμε είναι ότι συγκρίνουμε τον πόλεμο στο Ιράν με την εισβολή του 2003 στο Ιράκ και τον Τραμπ με τον υιό Μπους, γράφει στην Washington Post ο Ντάγκλας Φιθ, senior fellow στο Hudson Institute και υφυπουργός Αμυνας την περίοδο 2001-2005. Νομίζουμε ότι επειδή οι προηγούμενοι πρόεδροι είχαν στο μυαλό τους ότι έπρεπε να αποτρέψουν το χάος που τυχόν θα προκαλούσαν οι πράξεις τους, κάπως έτσι σκέφτεται και ο σημερινός πρόεδρος. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ γοητεύεται από το χάος και τρέφεται απ’ αυτό.

Στο μυαλό του αμερικανού προέδρου, γράφει ο Φιθ, υπάρχουν δύο σενάρια για την έκβαση του πολέμου. Το ένα είναι να ανατρέψουν οι Ιρανοί το καθεστώς, οπότε θα μπορεί να κομπάζει ότι είναι μια στρατηγική διάνοια. Το άλλο είναι να μη συμβεί κάτι τέτοιο, οπότε υπάρχουν άλλα δύο υποσενάρια. Είτε οι ηγέτες του Ιράν θα δηλώσουν υποταγή στον Ηγεμόνα, οπότε κι εκείνος θα τους επιβάλει τους όρους του και θα ανακηρύξει τον εαυτό του νικητή, είτε θα συνεχίσουν να τον προκαλούν, οπότε θα τους βομβαρδίσει ξανά.

Μπορεί βέβαια να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, να εκδηλωθεί μια νέα προσφυγική κρίση, να σημειωθούν τρομοκρατικές επιθέσεις. Τίποτα από αυτά δεν ενδιαφέρει πραγματικά τον πρόεδρο, πολύ περισσότερο μάλιστα που είναι 80 ετών και, θεωρητικά τουλάχιστον, δεν έχει στο μυαλό του την επανεκλογή του.

Ο Τραμπ θεωρεί ότι με τον πόλεμο αυτόν κάνει ένα δώρο στους Ιρανούς: την ευκαιρία να διώξουν τον τύραννο. Αν την αδράξουν, έχει καλώς. Αν όχι, τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς. Εκείνος έκανε το χρέος του. Κι αν ο Ομπάμα, τον οποίο μισεί, βραβεύτηκε με το Νομπέλ Ειρήνης για την εγκληματική του αδράνεια, εκείνος πόσα βραβεία αξίζει για τη λυτρωτική του δράση;