Кыр чыпчыгы кунакка килде

Кы­шын та­би­гать әки­ят­тә­ге ке­бек сих­ри һәм ма­тур. Җир ак юр­ган бе­лән кап­лан­ган, агач­лар бәс­кә тө­рен­гән. Кыш кө­не та­би­гать бик ма­тур. Кыш­кы та­би­гать­не кыш­лау­чы кош­лар да би­зи: кы­зыл­түш, пес­нәк, чып­чык, са­ес­кан, ала кар­га һәм баш­ка­лар.

Кош­кай­лар­га кы­шын җи­ңел тү­гел. Алар­ның бик кү­бе­се сал­кын­да ач­лык­тан һә­лак бу­ла. Шу­ңа кү­рә, без үзе­без­нең мәй­дан­чык­та кош­лар­га җим­лек­ләр эл­дек.

Бер жим­лек­не без чып­чык­лар, пес­нәк­ләр, кы­зыл­түш­ләр өчен дип, су са­вы­тын­нан әзер­лә­дек.

Җим­лек­кә кош­лар бер-бер арт­лы очып ки­лә­ләр. Хәт­та җи­ләк­тәй кыз­гылт баш­лык­лы, ак яка­лы кош­чык – кыр чып­чы­гы да очып кил­де. Ик­мәк, бот­ка вал­чык­ла­рын, со­лы бөр­тек­лә­рен яра­тып ашый­лар.

Алар ту­еп ки­тү­гә, чып­чык­лар очып ки­лә­ләр. Шат­ла­ны­шып: «Чик-чи­рик!» – дип ашап ту­ю­га, рәх­мәт әй­теп ки­тә­ләр.

Чып­чык­лар ки­теп озак та үт­ми, җим­лек­не баш­ка кош­лар ка­мап ала­лар, зур пес­нәк­ләр – тик­тор­мас кош­чык­лар. Алар туң май яра­та.

Бер ия­ләш­кәч, алар хәт­та без­нең кай­сы ва­кыт­та җим си­бә­се­без­не дә ча­ма­лый баш­лый­лар. Гел ва­кы­тын­да ки­лә­ләр. Кай­чан гы­на кил­мә­сен­нәр, ту­е­нып ки­тә­ләр. Сый­ла­на бир­сен­нәр!